Pobiedziska, kamienica renesansowa i w tle kościół parafialny.

 Wycieczka studentów Politechniki Bydgoskiej, katedry Wzornictwa; "Od Princeski do New Look", Bydgoszcz, Muzeum Okręgowe, 22.04. 2022 r.

 Wesołych Świąt!

Pobiedziska. Widok na Zakład Poprawczy
 

 Giotto, „Wypędzenie Joachima ze świątyni”, fresk, 1303-1305 r. 200x185 cm, Willa Scrovegni, Padwa. Wikipedia.

Giotto, „Wypędzenie Joachima ze świątyni”, fresk, 1303-1305 r.

To fresk- czyli malowidło w trudnej technice mineralnej, dotyczący biblijnego tematu. Odkrywcze ujęcie polega tu nie tylko na dobitnej perspektywie zbieżnej krawędziowej, ale na zapisie zaprzeczającemu średniowiecznej hieratyzacji planów, osób. Co prawda tylni plan jest „powietrzny” niebieski i uproszczony, ale postacie klasyczne, realistyczne, zanotowane nadzwyczajnie w zwyczajnych i uduchowionych gestach. Misternie oddane zapisy kolorystyczne i fakturowe, w jakimś stopniu drobny wpływ Bizancjum przez zastosowanie symboliki koloru złotego oznaczającego boskość i atrybutu- aureoli uzupełnia się o wyabstrahowanie w stosunku do tła budowli- w skali mniejszej niż postacie. Budowlą jest tu ambona, a Joachim to ojciec Marii- matki Chrystusa.

 Malarstwo Giotta zaczyna wielki okres w sztuce- odkrywczy Renesans, który operował systemem perspektywy malarskiej określonej przez wielkiego Leonarda d Vinci.

 

„Alicja w Krainie Czarów” i charakterystyka czasu

Było leniwe wiosenne południe. I już prawie osiągnąłem wyżyny zachwytu nad wspaniałością świata, przy oglądaniu sceny z filmu bajkowego „Alicja w Krainie Czarów”, gdy płynnie włączyła się reklama jakiegoś polskiego kiepskiego serialu- w telewizji popularnej, dostępnej, komercyjnej, proszącej jeszcze abonament bezczelnie. Nagle urok prysł- mimo programowego zabiegu formalnego reklam- ruch, szybkość, kolor kontrastowy. Pamiętam zachwyt w latach osiemdziesiątych, jakiejś matematyczki po studiach z przestrzeni typologicznych nad tą bajkową książką, dostrzegam rolę tradycyjnych bajek w odrealnieniu w sztuce, mam nadzieję że one nie zginą w dobie postmodernistycznej miernoty.

Czas leci nieubłaganie, a jedyna trwałość to brak trwałości- to wyznanie poety Edwarda Stachury.

I to pozornie była by puenta tego tekstu, gdyby nie fakt że bajki są wieczne, choć reklamy pojawiają się i znikają ciągle na nowo.